Skip to main content
x

ผู้มีสิทธิอุทธรณ์

        พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. 2551 มาตรา 114 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า  ผู้ใดถูกสั่งลงโทษตามพระราชบัญญัตินี้หรือถูกสั่งให้ออกจากราชการตามมาตรา 110 (1) (3) (5) (6) (7) และ (8)  ผู้นั้นมีสิทธิอุทธรณ์ต่อ ก.พ.ค. ภายในสามสิบวันนับแต่วันทราบหรือถือว่าทราบคำสั่ง  ดังนั้น ผู้มีสิทธิอุทธรณ์มี 2 ประเภท คือ
              1.  ผู้ถูกสั่งลงโทษทางวินัย  
                   หมายถึง ข้าราชการพลเรือนสามัญผู้ที่ได้กระทำผิดวินัย และถูกสั่งลงโทษภาคทัณฑ์  ตัดเงินเดือน ลดเงินเดือน ปลดออก หรือไล่ออก ซึ่งเป็นโทษทางวินัยตามมาตรา 88 แห่งพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือนสามัญ พ.ศ. 2551  ผู้นั้นมีสิทธิอุทธรณ์
              2.  ผู้ถูกสั่งให้ออกจากราชการตามมาตรา 110 (1) (3) (5) (6) (7) และ (8)  
                   หมายถึง ข้าราชการพลเรือนสามัญผู้ถูกสั่งให้ออกจากราชการในกรณีดังต่อไปนี้ มีสิทธิอุทธรณ์ได้
                        (1)  เจ็บป่วยไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ราชการของตนได้โดยสม่ำเสมอ (มาตรา 110 (1))  
                        (2)  ขาดคุณสมบัติทั่วไป หรือมีลักษณะต้องห้าม ดังนี้  (มาตรา 110 (3)) 
                               (2.1) ขาดคุณสมบัติทั่วไปในการเข้ารับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนตามมาตรา 36 ก. ในเรื่องไม่มีสัญชาติไทย หรือไม่เป็นผู้เลื่อมใสในการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขด้วยความบริสุทธิ์ใจ  
                               (2.2) มีลักษณะต้องห้ามของการเป็นข้าราชการพลเรือนตามมาตรา 36 ข. ในเรื่องที่เป็นผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง หรือเป็นบุคคลล้มละลาย
                        (3)  ไม่สามารถปฏิบัติราชการให้มีประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผลในระดับอันเป็นที่พอใจของทางราชการ (มาตรา 110 (5))   
                        (4)  หย่อนความสามารถในอันที่จะปฏิบัติหน้าที่ราชการ บกพร่องในหน้าที่ราชการ หรือประพฤติตนไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่ราชการ ถ้าให้ผู้นั้นรับราชการต่อไปจะเป็นการเสียหายแก่ราชการ  (มาตรา 110 (6))   
                        (5)  มีกรณีถูกสอบสวนว่ากระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงตามมาตรา 93 และผลการสอบสวนไม่ได้ความแน่ชัดพอที่จะฟังลงโทษตามมาตรา 97 วรรคหนึ่ง แต่มีมลทินหรือมัวหมองในกรณีที่ถูกสอบสวน ถ้าให้รับราชการต่อไปจะเป็นการเสียหายแก่ราชการ  (มาตรา 110 (7))
                        (6)  ต้องรับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกในความผิดที่ได้กระทำโดยประมาท หรือความผิดลหุโทษ หรือต้องรับโทษจำคุกโดยคำสั่งของศาล ซึ่งยังไม่ถึงกับจะต้องถูกลงโทษปลดออกหรือไล่ออก  (มาตรา 110 (8))  
 

File : ผู้มีสิทธิอุทธรณ์ (PDF)

 

The website encountered an unexpected error. Please try again later.